Waarom rust zo vaak wordt verward met saai
Waarom een rustige ontmoeting soms veel meer zegt dan we denken
Er is één zin die ik de afgelopen jaren ontzettend vaak heb gehoord.
“Ik weet het niet… ik mis iets.”
Wanneer ik dan doorvraag wat er precies gemist wordt, blijft het vaak even stil. Want eigenlijk weten veel mensen het niet zo goed. Het contact was leuk. De gesprekken verliepen gemakkelijk. Er was aantrekkingskracht. De ander was oprecht geïnteresseerd, stuurde een berichtje wanneer hij dat had beloofd en liet merken dat hij graag verder kennis wilde maken.
En toch bleef het gevoel hangen dat er iets ontbrak.
Dat is iets wat mij de laatste jaren steeds vaker opvalt.
Ik vraag me namelijk steeds vaker af of we rust zijn gaan verwarren met saai.
We leven in een tijd waarin we voortdurend worden geprikkeld. Alles gaat snel. We zijn gewend geraakt aan nieuwe indrukken, aan spanning en aan het idee dat er altijd weer iets of iemand anders voorbij kan komen. Misschien nemen we die manier van leven ongemerkt ook mee wanneer we iemand ontmoeten.
Daardoor zijn we soms op zoek naar een gevoel waarvan we denken dat het liefde is, terwijl het misschien vooral spanning is.
Spanning voelt niet hetzelfde als verbinding
Spanning voelt intens. Je vraagt je af wanneer diegene weer een bericht stuurt. Je denkt na over wat iemand bedoelde. Je bent voortdurend bezig met de vraag waar je staat. Dat geeft beweging, maar niet altijd verbinding.
Rust voelt heel anders. Rust betekent dat je niet hoeft te raden. Dat iemand doet wat hij zegt. Dat je merkt dat er oprechte interesse is en dat je jezelf niet voortdurend hoeft af te vragen of het contact morgen nog hetzelfde zal zijn als vandaag.
En toch hoor ik mensen regelmatig zeggen dat ze juist dát saai vinden.
En juist dat zet mij aan het denken.
Want als je mij vraagt waar een liefdevolle relatie uiteindelijk op gebouwd wordt, dan zijn het bijna nooit de momenten van spanning die mensen zich jaren later herinneren.
Ze vertellen over vertrouwen. Over gesprekken waarin ze zich gezien voelden. Over samen lachen. Over iemand bij wie ze zichzelf konden zijn zonder voortdurend hun best te hoeven doen.
Dat zijn heel andere herinneringen dan de onrust die we in het begin soms verwarren met aantrekkingskracht.
Rust is niet hetzelfde als saai
Misschien komt dat omdat veel mensen onbewust gewend zijn geraakt aan relaties waarin ze moesten vechten voor aandacht. Waarin ze nooit helemaal zeker wisten waar ze aan toe waren. Als dat lange tijd je werkelijkheid is geweest, kan een gezonde ontmoeting in eerste instantie bijna vreemd aanvoelen.
Niet omdat er geen aantrekkingskracht is. Maar omdat er geen onrust is. En juist dat verschil wordt nog weleens verkeerd uitgelegd.
Begrijp me goed. Ik zeg niet dat je moet kiezen voor iemand waarbij je niets voelt. Aantrekkingskracht blijft belangrijk. Nieuwsgierigheid ook. Je moet uitkijken naar een volgende ontmoeting en voelen dat je elkaar graag beter wilt leren kennen.
Maar misschien hoeven we niet direct afscheid te nemen van iemand, alleen omdat het rustig voelt.
Misschien is rust geen teken dat er iets ontbreekt.
Misschien is rust juist het teken dat je jezelf kunt zijn.
In mijn werk zie ik regelmatig dat de mooiste relaties niet beginnen met vuurwerk, maar met ontspanning. Twee mensen die nieuwsgierig blijven, elkaar de tijd geven en ontdekken dat aantrekkingskracht soms juist groeit wanneer de druk verdwijnt.
Misschien zouden we daarom iets minder moeten zoeken naar spanning en iets meer mogen vertrouwen op hoe iemand ons laat voelen wanneer we gewoon onszelf kunnen zijn.
Want uiteindelijk is de vraag misschien niet of het spannend genoeg is. Misschien is de echte vraag wel of je naast die ander steeds meer jezelf wordt.
