Het verschil tussen gemis en liefde
Waarom we soms denken dat we iemand terug willen, terwijl we eigenlijk iets anders missen
Er is iets wat ik regelmatig tegenkom in de gesprekken die ik voer met mensen die net uit een relatie komen, of met mensen die contact hebben verbroken met iemand waarvan ze diep vanbinnen wisten dat het nooit echt zou worden wat ze hoopten.
Na verloop van tijd komt vaak dezelfde vraag.
“Ik denk dat ik nog van hem hou.”
Dat is een vraag die veel mensen zichzelf stellen. Want wat je voelt, is echt. Het doet pijn. Het raakt je. En juist daarom is het soms zo moeilijk om te onderscheiden wat er nu werkelijk speelt.
Want wat mensen beschrijven, is niet altijd liefde.
Soms is het gemis.
Niet minder pijnlijk, maar wel anders.
Wat mis je eigenlijk?
Gemis en liefde kunnen allebei intens voelen. Ze kunnen je allebei overvallen op momenten waarop je het niet verwacht. Je rijdt langs een plek waar jullie samen zijn geweest. Je hoort een liedje dat je terugbrengt naar een bepaalde periode in je leven. Je ziet een foto voorbij komen en ineens is die ander weer even dichtbij.
Veel mensen denken op zo’n moment dat ze nog verliefd zijn. Dat ze misschien een fout hebben gemaakt. Dat ze die ander terug willen.
Maar vaak zit er iets anders onder.
Soms mis je niet zozeer de persoon zelf, maar wat die persoon voor jou betekende. De vertrouwdheid. Het gevoel dat er altijd iemand was om iets mee te delen. Iemand die wist hoe je dag was geweest. Iemand die onderdeel was van je leven.
Wanneer iemand lange tijd een plek in je leven heeft gehad, ontstaat er vanzelf een leegte wanneer die persoon wegvalt. En die leegte kan groot voelen. Maar een leegte is niet automatisch hetzelfde als liefde.
Soms mis je de toekomst die je voor je zag
Wat ik ook vaak zie, is dat mensen niet alleen de ander missen, maar vooral de toekomst die ze samen voor zich zagen. De plannen die nooit zijn uitgevoerd. De reizen die nooit zijn gemaakt. Het leven waarvan ze dachten dat het nog zou komen.
Soms houden we niet vast aan wie iemand werkelijk was, maar aan wie we hoopten dat hij ooit zou worden.
En juist dat maakt loslaten zo ingewikkeld. Want hoop laat zich niet zomaar los.
Onder gemis zitten vaak allerlei gevoelens door elkaar heen. Verdriet omdat iets voorbij is gegaan. Teleurstelling omdat de werkelijkheid anders is gelopen dan je had gehoopt. Eenzaamheid omdat iemand niet meer naast je staat. En soms ook het missen van een versie van jezelf die verbonden was aan die relatie.
Wanneer een relatie eindigt, neem je niet alleen afscheid van een ander. Soms neem je ook afscheid van een toekomstbeeld. Van gezamenlijke plannen. Van een leven waarvan je dacht dat het zou ontstaan.
Liefde kijkt anders dan gemis
Daarom helpt het om jezelf af te vragen wat je precies mist.
Mis je deze persoon? Of mis je de aandacht, de verbinding, de vertrouwdheid of het gevoel dat er iemand was met wie je je leven deelde?
Dat onderscheid is belangrijk.
Liefde kijkt namelijk niet alleen naar het verleden. Liefde ziet ook wie iemand vandaag is. Met alles wat daarbij hoort. Met de mooie kanten, maar ook met de eigenschappen waardoor het uiteindelijk niet werkte.
Gemis doet iets anders. Gemis kijkt vaak terug naar wat mooi was. Naar herinneringen. Naar momenten. Naar wat had kunnen zijn.
En beide gevoelens mogen er zijn. Maar hoe beter je ze van elkaar leert onderscheiden, hoe eerlijker je kunt zijn naar jezelf.
Want soms missen we mensen niet zoals ze waren.
We missen wie we hoopten dat ze zouden zijn.
En dat verdriet verdient het om gevoeld te worden, zonder dat je daarvoor hoeft terug te gaan naar een relatie die om een reden voorbij is gegaan.
Want soms is loslaten niet het loslaten van een persoon, maar het loslaten van een toekomst die nooit werkelijkheid werd.