Wat als je de juiste persoon misloopt, omdat je blijft zoeken naar iemand die misschien beter is?
Over daten, keuzestress en de angst om iets beters mis te lopen
Er is iets wat mij de laatste jaren steeds vaker opvalt wanneer ik met singles praat.
Het maakt eigenlijk niet uit of iemand online date, via vrienden iemand ontmoet of zich inschrijft bij een relatiebureau. Ik hoor verrassend vaak hetzelfde verhaal terug. Mensen ontmoeten iemand bij wie het eigenlijk goed voelt, de gesprekken zijn prettig, er is aantrekkingskracht en ze kijken uit naar een volgende ontmoeting. En toch komt er ergens een stemmetje dat zegt: misschien is er nog iemand die beter bij mij past.
Dat vind ik misschien wel één van de grootste uitdagingen van deze tijd.
Niet omdat mensen geen liefde meer willen, maar omdat de mogelijkheden eindeloos lijken. Er is altijd nog een datingapp. Er is altijd nog een volgend profiel. Er is altijd nog iemand die je nog niet hebt ontmoet. En juist dat zorgt ervoor dat veel mensen blijven zoeken, zelfs wanneer er eigenlijk al iets moois aan het ontstaan is.
Begrijp me goed. Als je merkt dat er geen aantrekkingskracht is, dat gesprekken moeizaam verlopen of dat je diep vanbinnen voelt dat iemand gewoon niet bij je past, dan is het heel logisch om verder te kijken. Liefde kun je niet afdwingen.
Maar waarom zou je verder zoeken wanneer het wél goed voelt?
Waarom geven we iets dat goed begint zo weinig tijd?
Ik vraag me weleens af of we niet bang zijn om de verkeerde persoon te kiezen, maar vooral bang zijn dat we ergens anders de perfecte persoon mislopen. Dat gevoel zie je niet alleen terug in de liefde. We leven in een tijd waarin we gewend zijn geraakt aan oneindige keuze. Er is altijd nog een andere winkel, een andere vakantie, een ander restaurant of een ander product dat misschien nét iets beter is.
Die manier van denken nemen we ongemerkt ook mee naar het daten.
Toch werkt liefde niet zoals (online) winkelen.
Een mens is geen profiel dat je naast tien andere profielen legt om vervolgens te bepalen welke de hoogste score haalt. Een relatie ontstaat doordat je samen ervaringen opdoet, elkaar leert begrijpen, verschillen ontdekt en steeds een laagje dieper gaat. Dat kost tijd. Dat vraagt nieuwsgierigheid. En soms ook het lef om even te stoppen met zoeken.
Soms nemen we afscheid voordat we iemand echt kennen
Wat mij opvalt, is dat veel mensen al afscheid nemen van iemand voordat ze die persoon werkelijk hebben leren kennen. Niet omdat het contact niet goed voelde, maar omdat ze zich afvragen of er misschien nóg iemand rondloopt die beter past.
Maar hoe weet je dat?
Hoe weet je dat er ergens iemand is die beter bij je past, als je nog niet eens hebt ontdekt wat er kan ontstaan met degene die tegenover je zit?
De mooiste relaties die ik in de afgelopen jaren heb zien ontstaan, begonnen lang niet altijd met vuurwerk. Ze begonnen met twee mensen die nieuwsgierig genoeg waren om elkaar de tijd te geven. Ze bleven niet omdat alles vanaf de eerste ontmoeting perfect voelde, maar omdat ze ontdekten dat er iedere keer weer iets nieuws ontstond wanneer ze elkaar beter leerden kennen.
Misschien zoeken we soms te lang door
Misschien zijn we tijdens het daten soms te veel bezig met wat we zouden kunnen mislopen, waardoor we vergeten te kijken naar wat er al voor ons staat.
Dat vind ik eigenlijk best verdrietig.
Want liefde vraagt geen eindeloze vergelijking. Liefde vraagt aandacht. Aanwezig zijn. Nieuwsgierig blijven. En vooral de bereidheid om iemand echt te leren kennen voordat je beslist dat hij of zij niet bij je past.
Misschien ligt de vraag daarom niet bij hoeveel keuze er is.
Misschien ligt de vraag veel meer bij hoeveel kans we iemand nog durven te geven.
Want het zou zomaar kunnen dat we niet de verkeerde persoon kiezen, maar dat we juist de juiste persoon laten lopen omdat we bleven zoeken naar iemand die misschien nóg beter leek.